این مقاله مروری با هدف تحلیل و دسته‌بندی الگوهای برنامه‌ریزی درسی در آموزش ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش به‌صورت مروری–تحلیلی (روایتگر) است و منابع از پایگاه‌های معتبر بین‌المللی (Scopus, Web of Science, ERIC) با کلیدواژه‌های تخصصی و بازه زمانی ۱۹۷۵ تا ۲۰۲۴ گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که الگوهای برنامه‌ریزی درسی را می‌توان در چهار دسته کلان هدف‌مح۴ گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که الگوهای برنامه‌ریزی درسی را می‌توان در چهار دسته کلان هدف‌محور (مانند الگوی تایلر)، فرایندمحور (مانند الگوی پدیدارشناختی و شایستگی)، محتوامحور (رشته‌محور و هسته‌ای) و تلفیقی/چندبعدی (الگوی تلفیقی و پاسخگو) طبقه‌بندی کرد. تحلیل نقاط قوت و ضعف هر دسته حاکی از آن است که الگوهای منعطف و تلفیقی بیشترین هم‌خوانی را با جریان یادگیری و نیازهای متنوع دانش‌آموزان دوره ابتدایی دارند. در مقابل، الگوهای سنتی هدف‌محور با محدودیت‌هایی در انعطاف‌پذیری و پاسخگویی به تفاوت‌های فردی مواجه هستند. بحث مقاله بر لزوم ترکیب هوشمندانه‌ای از الگوها برای کاهش شکاف نظری و عملی در برنامه‌ریزی درسی تأکید می‌کند. در پایان، پیشنهادهایی برای کاربست الگوهای تلفیقی، توانمندسازی معلمان، اصلاح نظام ارزشیابی و انجام پژوهش‌های تجربی آینده ارائه شده است.