آموزش مهارت‌های زندگی به‌عنوان یکی از رویکردهای مهم در نظام‌های آموزشی معاصر، نقشی اساسی در ارتقای سلامت روانی، اجتماعی و توانمندی‌های فردی دانش‌آموزان ایفا می‌کند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل جایگاه آموزش مهارت‌های زندگی در برنامه‌های درسی رسمی و بررسی میزان توجه اسناد بالادستی و محتوای درسی به این مهارت‌هاست. این مطالعه با رویکرد تحلیلی ـ توصیفی و با استفاده از روش تحلیل اسناد انجام شده است. بدین منظور، برنامه‌های درسی رسمی، اهداف آموزشی، محتوای کتاب‌های درسی و سیاست‌های کلان آموزشی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد اگرچه در اسناد بالادستی نظام آموزشی بر اهمیت آموزش مهارت‌های زندگی تأکید شده است، اما این مهارت‌ها در برنامه‌های درسی رسمی غالباً به‌صورت ضمنی، پراکنده و غیرسیستماتیک گنجانده شده‌اند. همچنین، تمرکز بیشتر بر انتقال دانش نظری و کم‌توجهی به آموزش مهارت‌های عملی، زمینه‌های لازم برای پرورش همه‌جانبه فراگیران را با چالش مواجه ساخته است. بر این اساس، بازنگری در برنامه‌های درسی، طراحی ساختارمند آموزش مهارت‌های زندگی و توانمندسازی معلمان در این حوزه، از الزامات اساسی بهبود کیفیت آموزش محسوب می‌شود.